در ستایش سبک و سیاق شخصی

در ستایش سبک و سیاق شخصی

سبک و سیاقدر تحریریه گاهی غر می‌زنیم از کمبود خلاقیت و جسارت در مد پوشان تهرانی. راستش بیراه هم نیست، اگر  دوری بزنیم در پاتوق‌های خوش‌پوشان و مدپوشان پایتخت، خیلی زود یکسانی و یکدستی خسته و دلزده‌مان می‌کند. کافی‌ست تن‌پوش و پاپوش یا مدل آرایش صورت و مویی به اصطلاح محبوب شود، جمعیت کثیری همه به یک سبک و سیاق خود را به آخرین مد روز می‌آرایند و در شهر ظاهر می‌شوند. البته خود آراستن و خرامیدن و رنگ و شور زندگی به گوشه و کنار شهر پاشیدن اشکالی ندارد و  بسیار هم نیکوست، اما اشکال آن‌جاست که چنان در مد پوشی غرق شویم که سبک و سیاق شخصی‌مان را فراموش کنیم که تقلید کنیم و آن‌چه برایمان در نظر گرفته‌اند را بی‌چون و چرا و بدون دستکاری بپذیریم و عنصر و مشخصه‌ای از خودمان را به آن وارد نکنیم. نگارنده‌ی این سطور گاهی که در مراکز خرید و پرسه‌زنی عمومی قدم می‌زند حجم شلوارهای یک‌شکل و کفش‌های لژدار شبیه به هم، مانتوهای جلو باز با طراحی‌های نه چندان متفاوت و خلاقانه و حتی آرایش‌های صورت یکسان حوصله‌اش را سر می‌برند و همین دغدغه‌ی کوچک و شاید نه چندان مهم را با اعضای تحریریه مطرح کرد و  رأی بر آن قرار گرفت که در یادداشت سوم  باب صحبت درباره‌ی سبک شخصی داشتن را باز کنیم.

 اگر به صفحات فیس بوک و اینستاگرام مدپوشان و خوش‌پوشان فرنگی یا انواع و اقسام صفحات سبک خیابان سر بزنیم می‌بینیم آن‌ چه در ظاهر مردمان بیش از هر چیز جلب نظر می‌کند نه آرایش و پوشش مطابق آخرین مد روز که شیوه خاص پوشش‌ و آرایش‌شان است که لزوما مطابق مد روز  و سال هم نیست. آن‌هایی که به سبک وینتیج علاقمندند یا شیوه پوشش بوهمین را می‌پسندند یا همیشه کلاسیک می‌پوشند، کسانی که طرفدار طراحی مینیمالیستی به رنگ‌های خنثی و تیره هستند، پوشش سنتی و زیورآلات سنتی ایرانی را دوست دارند  یا دامن‌ها و پیراهن‌های گل‌گلی بلند را به شلوارهای جین تنگ و چسبان ترجیح می‌دهند یا حتی خوش‌پوشانی که ترکیبی از تمام این‌ها هستند و مد خودشان را می‌سازند و حتی در تبعیت از مد روز هم طرحی نو درمی‌اندازند…

ادامه دارد….

اشتراک گذاری در whatsapp
اشتراک گذاری در telegram
اشتراک گذاری در email
اشتراک گذاری در linkedin
نوشته های پیشنهادی :